0
Basket
search

ՆԱ ԲԱՐԵՎԵԼ Է /ՊԱՏՄՎԱԾՔ/

Արփի Վանյան


Նա չգիտեր, որ կես դար հետո հանկարծ կվերադառնար: Նա ընդհանրապես վերադառնալ չի սիրում, նա սովոր է քայլել առաջ, դեպի վաղը... ի՞նչ կար այնտեղ` երկու քայլ ետ, ո՞վ կար.. 
Այսօր սակայն վերադարձավ հանկարծակի, ինքնադավաճան, ու հիմա շվար կանգնել մնացել է: Այս մարդը գիտի՞, որ ինքը սիրում էր... կամ` գու՞ցե... գրեթե... քիչ էր մնում, երեւի...
Այդ դեպքում, ինչու այսքան տարիներից հետո չի մոռացել նրան:
Երբ լսեց անունը՝ փորձեց չհիշելու տալ, աչքերը սակայն հուզմունքից վառվեցին... Չէ, չէ, չի թողնի , որ անցյալը այսպես չզգուշացրած մտնի իր ներկան: Նա միշտ կարծում էր, թե մարդն է զորավոր, թե ոչինչ կանխորոշված, կանխատեսված չկա, թե հանդիպումները պատահականություններ են լոկ ու տերեւն էլ ընկնում է միայն, այն պարզ պատճառով, որ աշունը եկել է: Նա չէր ուզում մտածել, որ հնարավոր է տերեւը ինչ-որ բան է ուզում ասել իր պարի մեջ, հնարավոր է իր թռիչքով գծագրում է այն հոգեհանի մարմնի ձեւերը, ում վիճակված է գունավորելու իր խաղաղ կյանքը, որ տերեւը հուշում է, շշնջում, կանխատեսում, գուշակում բախտը: 
Ինքը` երիտասարդ, գեղեցիկ, առնական: Նա` աղջնակ, չքնաղ ու խենթ: Երկար նայում էին իրար, մեկը մեկի հետ զրուցում մտքերում, վիճում, համբուրվում, իսկ երբ հանդիպում էին, այդ համբույրների կրակից շիկնում էին, վառվում , խենթանում: Հետո վիճում էին, թե ով առաջինը նայեց, ու՞մ հայացքն էր անամոթաբար երկար: Հիմա է հասկանում, որ դա չէր կարեւորը: Կարեւորն այն տիեզերական ուժն էր, որ ստիպում էր նայել: 
Իսկ այսօր, այս , տակավին անծանոթ տղամարդն, իր անցյալ ձեռքերի մեջ պահած` վերադարձնում է: Մեկը չկա հարցնի` ո՞վ է խնդրել քեզ: ... Կինս քեզ բարևել է... Նա՞... նա բարեւե~լ է... Խենթանալ կարելի է.... Տեսնես փոխվե՞լ է: Երնեկ փոխված չլիներ: Ինչու է որոնում իրեն, հիշու՞մ է: Իրե՞ն` այս կյանքից փախածի՞ն, բախտից ուշացածի՞ն, այս այլմոլորակայինին
... Երջանի~կ է երեւի:
Սիրտն ելավ ու նետվեց հանդիպման, մեկնեց ձեռքն ու վերադարձրեց անհնազանդին. պետք չէ` ասավ. այլեւս առանց սիրտ ապրել չեմ կարող` հիվանդ եմ....
...Այս ի՜նչ խաղեր է խաղում կյանքն աշնան վերջին օրերին: Կարո՞ղ է հենց ՆԱ էր իր ճակատագիրը: Սիրտը թփրտաց:
--Հենց դա էր պակաս:
Կրկին թպրտաց: 
-Ստից մի' խոսիր: Հերիք է, բավ է, այ խելառ ճակատագիրս որն է... 
-Տե~ր , մեղա~ 
-Ի՞նչ` Տե՞ր... Տե՞ր ասացիր: Դո՞,- այ աթեիստ: Ծիծաղելի է...
- Ծիծաղելի է` ծիծաղիր, իսկ ես գնում եմ: Հիմա էլ լացս է գալիս ... 
Բացեց դուռը: Կես քայլ ետ գնաց: Նայեց իրեն հայելու մեջ ու քարացավ. Ճակատը պատած է կյանքի խաչուղիներով, մազերը մեռել են , միայն աչքերն էին փորձում վերադառնալ: 
Նստեց: Ուշ է արդեն: Անգամ Վաղն է դավաճանում, մինչեւ վաղը ժամանակ չմնաց: 
Ուշ է... համաձայնվիր, որ ուշ է ու հանգստացիր: Շնորհակալ եմ, Տեր իմ, որ անպատասխան հարցեր չես թողնում:
- Ի՞նչ... կրկի՞ն <Տեր> ես ասում: 
-Լավ եմ անում: 
...Ըստ տիեզերական օրենքի ` այդ օրը շատ բան պետք է փոխվեր նրա կյանքում: Սակայն նա կրկին շրջանցեց օրենքը:

2000 թ.

 
 
keyboard_arrow_up